W Stronę Precla

"Już był w ogródku, już witał się z gąską". Już zaczęliśmy wychodzić na spacery, już zaczynało być fajnie, a tu nasz respiratorek pokazał nam język.

Bateria się niedoładowuje.  Co gorsza nie wiadomo, na ile jest naładowana bo pokazuje 75% a za chwilę 30% zapasu.

Wczoraj Ojciec z Preclem truchcikiem wracali ze spaceru porażeni malejącym w galopującym tempie zapasem baterii.  No i wygląda na to, że od dziś nie mogą się oddalać zbyt daleko od domu, no bo nie wiadomo czy nasz Legendair wykaże chęć współpracy czy nie.

Bateria to niestety słabe ogniwo akurat tego modelu respiratora - z jej powodu mamy w domu już piaty albo szósty. Popracuje prawidłowo jakieś 8-10 miesięcy a potem z dnia na dzień pogarsza jakość ładowania akumulatora (który przy prawidłowej pracy powinien starczać na 8-10 godzin), aż nadchodzi moment, że wskaźnikowi ładowania wogle nie można ufać, ba respirator może nawet wyłączyć się niespodziewanie i bez ostrzeżenia - tak jak nam w zeszłym roku.

W takiej sytuacji poprosiłam Dom Sue Ryder o pomoc - właśnie czekamy na respirator zastępczy a nasz pojedzie pewnie do naprawy.

Do tego domowy komputerek, który wrócił we wtorek z naprawy również wierzga (a w nim fura maili, na które powinnam odpisać tylko nie mam jak).

Zmówiły się te sprzęty czy co?

Reakcja była błyskawiczna i dziś w południe zawitał do nas Pan Doktor W. z Dom Sue Ryder (to pod opieką tego hospicjum znajduje się Precel) z nowiutkim, błyszczącym respiratorem.

Chyba szóstym z kolei.

To tylko dowód na to, że nawet i maszyny, które powinny być niezawodne się psują. I dlatego tak ważny jest czynnik ludzki - zrozumenie problemu i szybka reakcja w celu jego likwidacji.