W Stronę Precla

Zaczęło się od niewielkiej odleżynki, która jakiś czas temu zrobiła się na preclowym uchu. "Ała" komunikował dość często Precel, a my obracaliśmy głowę na drugi bok, by ulżyć obolałej małżowinie.

Potem okazało się, że "Ała" jest dobre by powiedzieć, że spadła noga z podłożonej pod kolana poduszki. Z konwersacji wynikało, że spadnięta noga boli w biodrze i taką nogę należy bezzwłocznie poprawić. "Ała" krzyczał Precel, a my bieglismy poprawić poduszkę.

Na wakacjach "ała" działało już prawie bez kontroli.

"Ała" mówił Szymon,

"Szymonku a co Cię boli?" pytaliśmy przerażeni

"Głowa" twierdził z usmiechem Precel, a po zmianie ułożenia głowy okazywało się że właśnie po drugiej stronie głowy działo się coś ciekawego, co koniecznie trzeba było zobaczyć.

Tak więc "ała głowa" albo "ała ucho" rozpowszechniło się na codzień.

Wczoraj poszliśmy do ZOO. Precel "Ała" krzyczał prawie co chwilę, a my nie nadążaliśmy z obracaniem Precla, bądź też wózka.

"Ała" - lwy, "Ała" papugi, "Ała" - słonie, chyba dopiero teraz do 5-letniego Szymona ZOO dotarło z całą swoją siłą sprawiając niewypowiedzianą frajdę.

A my po ponad 1,5 rocznej przerwie również byliśmy zaskoczeni na plus.

Po pierwsze - dalej niepełnosprawne dziecko i jego opiekun do ZOO w Warszawie wchodzą za darmo.

Po drugie - powoli widać, jak przebudowywuje się pawilony i podejścia do wybiegów tak, aby osoby na wózkach tudzież rodzice z dziećmi w wózkach mieli łatwiej. Jest jeszcze trochę do zrobienia (niestety nie wszędzie mogliśmy wejść z Preclem, gdyż się po prostu nie mieściliśmy), ale patrząc po tempie i kierunku zmian może następnym razem będzie nam dane zwiedzić np. rekinarium.

Po trzecie pojawiły się place zabaw dla dzieci i mnóstwo miejc, w których można przysiąść na kawę, lody albo na coś bardziej konkretnego.

Wszystko z myślą o tym, aby w ZOO można było spędzić cały dzień.

Oczywiście przy sprzyjającej pogodzie.

Czego i wam życzymy.