Zapiski na kolanie o Preclu i o potworze zwanym SMA, , zawierające nasze osobiste pomysły i doświadczenia z życia z niepełnosprawnym ruchowo dzieckiem. Uwaga: wszelkie metody, doświadczenia i komentarze przedstawione w blogu stanowią osobiste doświadczenia i odczucia naszej Rodziny i nie stanowią naukowej podstawy do prowadzenia dzieci z rdzeniowym zanikiem mięśni. Blog jest chroniony osobistymi prawami autorskimi. Kopiowanie, przytaczanie jego zawartości lub wykorzystywanie pomysłów na wpis bez zgody Autorów bloga jest sprzeczne z prawem.
Archiwum
Zakładki:
01. Aby Pomóc Szymkowi...
02. Co to jest Potwór?
03. Do Strony o SMA
04. Księga Gości
05. Napisz do nas
06. English
07. Precel w mediach
08. Tu nam pomagają
Dzieci
Forum
Inicjatywy
Inni vs reszta świata
Nasze miasto a w nim
Po drugiej stronie barykady
Rodzinnie i przyjacielsko
Z pasją....
Z SMA w Polsce
Zakurzone
Tagi
Locations of visitors to this page
niedziela, 17 maja 2015

Nie ma lepszego niedzielnego zajęcia niż kompletowanie dokumentów do powtórnego orzeczenia Precla.

Orzeczenia o niepełnosprawności.

Bo mimo, że Szymon takowe orzeczenie posiada, a orzeczenie zawiera wszelkie informacje niezbędne do wydania nowej karty parkingowej, Urząd orzekł, że najpierw potrzebuje nowego papierka. Bo tak.

Podejrzewam, iż Urząd sądzi, że od ostatniego razu Precel nam cudownie ozdrowiał ze swojej nieuleczalnej choroby genetycznej.

No więc kompletuję, choć papierów na potwierdzenie fatalnej kondycji naszego dziecka, jest niewiele: diagnoza i wypis ze szpitala po założeniu tracheostomii i pega. 

Kompletuję i piję melisę, bo wiem, że następnie stracę ze dwa dni na złożenie tych dokumentów i udowadnianie że nie jest się wielbłądem (znajomi rodzice dostali od Urzędu prośbę o powtórzenie badań genetycznych -a nóż geny postanowiły się samoistnie wyprostować i SMA zniknęło). A potem kolejne dwa dni, na wydanie karty parkingowej uprawniającej nas do parkowania na miejscach dla niepełnosprawnych. No i trochę czasu na podmianę starego dokumentu we wszystkich urzędach, w których go trzymają.

Poprzednie orzekanie, mimo, że w fatalnych okolicznościach przyrody (zaraz po diagnozie) wspominam mile, bo trafiliśmy na rozsądną Panią orzeczniczkę, która wiedziała, że Szymon nie wstanie i nie pobiegnie i wydała papier, który jest ważny do 2021 roku.

No i teraz ten papier, mimo szczerej niechęci muszę zmienić. Żeby było zabawniej, druki wniosku o wydanie takiego orzeczenia nie przewidują powodu złożenia jakim jest konieczność wydania karty parkingowej. Można orzeczenie zmienić bo poprzednie wygasło (nie wygasło), można po raz pierwszy (nie po raz pierwszy), można bo się nie dostało orzeczenia (też nie nasz przypadek), można też w związku ze zmianą stanu zdrowia (zakładam, że żaden stan zdrowia Precla nawet jak najgorszy nie wpływa na jego i tak już ustaloną niezdolność do samodzielnej egzystencji). A z powodu "Bo tak" Urzędu nie można.

 

Potem usiądę i się zastanowię, w którym to przypadku nasze Państwo jest przyjazne dla swoich niepełnosprawnych obywateli i ich opiekunów.

niedziela, 03 maja 2015

Precla, prawdziwego fana pewnego kultowego filmu nie mogło zabraknąć wczoraj na tym wydarzeniu:

Światowy Dzień Star Wars.

Właściwie to było światowe pół godziny Star Wars, które Precel zaliczył tylko dlatego, że był Preclem i jako wózkowicz mógł wejść bez kolejki. A kolejka drodzy Państwo była na cztery godziny stania.

I mimo, że nieliczne fotki wyszły fan-tas-tycz-nie i udało się przybić piątkę Lordowi Vaderowi, Precel miał niedosyt i był wyraźnie rozczarowany. Miejsce imprezy obeszliśmy na lekkim luzie w 30 minut, tak więc Wujek Andrzej i Ciocia Magda, z którymi byliśmy umówieni na imprezę i którzy stanowczo odmówili kolejki nie musieli na nas zbyt długo czekać.

Imprezę w przyszłym roku koniecznie trzeba przenieść w inne miejsce. Przecież Star Wars były taaakie długie, taaakie rozległe i w odleeegłej galaktyce a galaktyki wielkie są.

Bo chcemy więcej takich zdjęć!

Niech moc będzie z Wami!

piątek, 01 maja 2015

15 to strasznie dużo prawda?

Nasz mądry, spokojny, kochany Syn.

Od dziś jest jeszcze starszy. A ja z każdym dniem nabieram świadomości, że chwila, kiedy wyfrunie z rodzinnego gniazda zbliża się coraz szybszymi krokami.

Idziemy świętować!

 

 

czwartek, 30 kwietnia 2015

Tym, którzy w pośpiechu wypełniają dziś swoje zeznania podatkowe, przypominamy, że jest jeden mały chłopiec, który dzięki Waszemu 1% mimo swoich ogromnych ograniczeń wiedzie pełne przygód i emocji życie. Pamiętajcie więc o nim i w tym roku.

 

środa, 29 kwietnia 2015

Tak jakoś spoważniał nam syn. A ja skromna matka twierdzę, że w okularach jest jeszcze przystojniejszy.

Szymon od dziś powiększył grono okularników. Stanęło w końcu na zwykłych oprawkach, które zanim zamówiliśmy, testowaliśmy przez dwa dni, by sprawdzić czy za bardzo się nie odciskają przy ciągłym leżeniu na boku i czy siedzą na nosie jak trzeba. W okularach zamontowaliśmy szkła fotochromowe, które w lecie ochronią Precla przed słońcem padającym prosto w oczy.

Tyle do jesieni, bo wtedy czeka nas kolejna wizyta u okulisty i.... zmiana okularów.

Teraz pozostaje przekonać Szymona do ich noszenia. Coś mi się zdaje, że nie będzie to łatwe zadanie.

niedziela, 26 kwietnia 2015

Pognało nas. Pognało nas daleko od internetu.

Po świętach Precel w asyście niezastąpionego Ojca wrócili do szkoły. A szkoła tym się je, że trzeba rano wstawać (nawet bardzo rano czyli o 5:30). Potem się jest w szkole. Po szkole się pędzi do domu by dać Maksowi obiad. Wieczorem pada się na nos.

U Matki niewiele lepiej. Matka żyje w trybie projektowym. Projekty mają to do siebie, że a) zawsze podnoszą u Matki ciśnienie b) spóźniają się albo grożą spóźnieniem c) zajmują mnóstwo czasu. Tryb 11-4 włączony. Jedenaście godzin poza domem, cztery godziny dla rodziny.

Wieczorem odłączają się styki w mózgu.  Oraz pada się na nos.

Gimnazjalista jak to gimnazjalista. Zajęty. Szkoła-rower-zajęcia poza szkolne-rower-koledzy-komputer.

Wieczorem nie pada na nos. Tylko siedzi. My padamy, a w pokoju najstarszej latorośli pali się światło. Pali i pali. I pogonić do łóżka nie można. To już taki wiek. Przyszedł ze wzrostem: 185 centymetrów. Wzrost jest słuszny i dalej rośnie. Dokąd dorośnie? Nie wiem, ale wzrost zaczął coraz częściej krzyczeć: "Mięsa. Mięsa mi dajcie. Mięsa." To cieszy i jednocześnie przeraża. Bo jak kupić w sieciówce spodnie na dwumetrowego człowieka chudego jak patyk?

Tak więc kwiecień przepędził. Zaczął od przemiłych świąt, przemknął przez matyczyne urodziny i zmierza do weekendu majowego.

W międzyczasie szukamy wiosny i dobrych oprawek okularowych pasujących do specjalnych kształtów na głowie Precla. Oraz zgłębiamy tajemnicę tabliczki mnożenia.

AAAA Odkupię każdą ilość wolnego czasu w dobrej cenie. Inaczej wpisy na preclowej będą się pojawiać z taką częstotliwością jaką się pojawiają. Nadchodzi pędzimaj.

PS. Z ciekawostek fundacyjnych: jeśli kupujecie dużo przez internet, może Was zaciekawić serwis FaniMani. Robiąc zakupy w jednym z 530 sklepów współpracujących z FaniMani poprzez ten serwis nasza Fundacja otrzyma określony procent z Twoich zakupów-sklepy określają ten procent. Za zakupy zapłacisz tyle co zwykle, czyli nie poniesiesz dodatkowych kosztów. To sklepy przekazują część swojego dochodu na naszą rzecz. Jak to zrobić dowiecie się ze strony Fundacji SMA.

sobota, 11 kwietnia 2015

Gotowanie stanowi ważny element naszego życia. Nie wiem czy to dzięki zawodowi Ojca czy też ogólnej miłości do jedzenia i odkrywania niecodziennych smaków.

Pasji tej uległ również i niejedzący paszczą Szymon.

Aktywnie bierze udział w przygotowywaniu posiłków. Czasem tak aktywnie, że trzeba się nieźle nagimnastykować, aby Precel mógł dosłownie wsadzić ręce w gary :)

Dzisiejsza ekwilibrystyka (ser oraz nasze palce przeżyły).

wtorek, 07 kwietnia 2015

Dziś odwiedziła nas nasza ulubiona Frankowa Rodzina.

A my ze zdziwieniem zauważyliśmy, że od naszego ostatniego spotkania minęło ponad pół roku (zresztą nie tylko z Frankiem. Czas ruszyć w Polskę nadrobić zaległości).

Ale ja nie o tym.

Ja o tym zdjęciu. Bo choć między każdym z nich mniej więcej pięć lat różnicy, tę pokoleniową przepaść zawsze wypełni TO.

Jakie czasy takie iDzieci.

PS. To już przesądzone. Precel został okularnikiem. Astygmatyzm z perspektywą wymiany szkieł co cztery miesiące.

piątek, 03 kwietnia 2015

Bywa tak, że jakaś idea zaprzątnie człowiekowi umysł tak bardzo, że człowiek nie może spać i jeść. Myśli i marzy. Marzy i myśli. I te myśli czasem doprowadzają do obsesji tak wielkiej, że jest ona prawie namacalna.

Dwa tygodnie temu moje myśli zapłodniło to cudo.

Dwa tygodnie czułam smak ajerkoniaku na ustach. Oczyma wyobraźni widziałam jak własnoręcznie dokonuję tego co widać na zdjęciu w blogu, który kocham i doceniam bo dzięki niemu przełamałam niemoc i nauczyłam się piec ciasta.

W środę popędziliśmy do Auchan i kupiliśmy niezbędne składniki (ajerkoniak razy dwa bo miałam dziwne przeczucie, że przy produkcji zejdzie mi go więcej niż w przepisie. Zwłaszcza do degustacji. Bo potajemnie żywię dziwny afekt do tego płynu mimo, że spożywam go góra dwa razy do roku).

Wszystkie znaki na niebie i ziemi mówiły mi aby poprzestać na ajerkoniaku: w sklepie zostawiliśmy siatkę z produktami niezbędnymi do ozdobienia mazurka a strona z przepisem była dziś niedostępna.

Uparłam się. Dążyłam do przodu jak czołg.

I co?

Zamiast aksamitnej, jednorodnej masy wyprodukowałam mazurka z jajecznicą.

O smaku ajerkoniaku oczywiście.

Wiadomo, że się zje. Nie mniej jednak moje wielkanocne marzenia wciąż pozostają w sferze marzeń.

Na pocieszenie została mi butelka wiecie czego.

I kolejna próba dążenia do ideału. Ale to za rok.

PS. Gdybyśmy z Preclem nie zdążyli tu wpaść z życzeniami: Życzymy Wam rodzinnych, wiosennych i spokojnych Świąt.

sobota, 28 marca 2015

Przez drzwi, które uchyliliśmy dzięki komputerowi sterowanemu wzrokiem wpadł do nas cały świat.

Dziś Precel został posiadaczem maila i konta na Skype. I mógł SAM zadzwonić do babci.

Dzięki sprzętowi może pisać i odbierać maile. Korzystać z internetu. Grać. Oglądać filmy. I czytać nie prosząc o przekręcenie strony.

Przed nami wiele wiele pracy. Póki co ćwiczymy w programie Look to Learn. Szymona niezmiernie motywuje pobijanie własnych rekordów. Chyba wsiąkł dokumentnie. R2D2 jak widzicie został porzucony.

wtorek, 24 marca 2015

Już jest!

Cieszymy się i zgłębiamy tajniki sterowania wzrokiem (gdzie do diabła jest wirtualna klawiatura pomagająca sterować Windowsem???)

A Precel mruga z przejęciem. Teraz już się nie wywinie od nauki pisania.

sobota, 14 marca 2015

Jak pewnie wiecie, dziewięć lat temu temat SMA w Polsce był informacyjną pustynią. Rodzice po diagnozie plątali się po omacku z trudem zdobywając wiedzę i kontakty.

A my plącząc się nieco stworzyliśmy Preclową, której zadaniem było się dzielenie wszelką wiedzą zdobytą na temat rdzeniowego zaniku mięśni typu 1. SMA 1 po swojemu w pierwszym wpisie nazwałam Potworem, który zmienił nasze życie, bo od momentu diagnozy, żyjemy ze świadomością, że codziennie Precla jest coraz mniej. Termin o dziwo się przyjął i teraz jest używany przez innych jako alternatywne określenie SMA.

Dziś, mimo, że ta druga strona mocy bardzo często wciąż sprzedaje informacje wzięte z palca (ostatnim kuriozum, które usłyszałam było to, że dziecku choremu na zanik mięśni niepotrzebna jest rehabilitacja bo przecież nie ma szans na to aby bez mięśni potworzyły mu się przykurcze), mamy Fundację SMA oraz grupę prężnych rodziców, którzy na tyle konstruktywnie pozbierali się ze swoim potworem, że zawsze są w stanie pomóc innym.

Dlatego, może i późno, ale z dumą przedstawiam Dziecko Fundacji SMA, które wesprze wszystkich w życiu z chorobą:

Poradnik jest do pobrania na stronie Fundacji SMA. Na tej samej stronie można zamówić jego papierową wersję.

Dziękuję wszystkim, którzy zupełnie bezinteresownie i nie biorąc za swoją pracę wynagrodzeń przyczynili się do powstania tej publikacji.

środa, 04 marca 2015

Czwartego marca 2006 było tak.

Minęło dziewięć lat.

Ludzie wciąż odbierają suche telefony

albo otwierają listy.

I zostają sami w tym najgorszym momencie ich życia.

A potem dostają dodatkowego kopa wiedzą z książek sprzed kilkunastu lat

(Czy wiecie, że lekarze przy diagnozie wciąż sprzedają bajeczkę o nieodwołalnych dwóch latach życia, nie dając żadnej rzetelnej informacji co potem?)

Najgorszy jak dotąd dzień w naszym życiu.

Dobrze, że to było tak dawno.

Trochę się go udało zapomnieć. Trochę nie.

20:03, gofer73
Link Komentarze (4) »
niedziela, 01 marca 2015

No dobra. Biję się w piersi za zaniedbanie blogaska, ale usprawiedliwienie mam proste:

Otóż smarkamy. Smarkamy we czwórkę. Smarkamy już trzeci tydzień. Precel smarka profilaktycznie na antybiotyku. Ja smarkam w pracy, gdzie smarka pół mojego biura. I Szefowa też.

Ojciec smarka w międzyczasie, bo ktoś smarkającym Preclem zająć się musi. Maks smarka w kratkę - raz w szkole a raz nie.

Do tego podróżowałam. Z ziemi polskiej do włoskiej. Na zjazd organizacji SMA Europe, zrzeszającej organizacje pacjenckie SMA takie jak Fundacja SMA. Bo Olesoxime, bo kilka innych obiecujących prób klinicznych. Bo w końcu trzeba wspólnie zadecydować jakie badania nad lekiem sfinansować z zebranych w zeszłym roku pieniędzy.

Bo pytanie "co dalej" zadaje każdy chory albo bliski osoby chorej na SMA i  trzeba powoli zacząć poznawać odpowiedzi.

Spotkanie miało odbyć się w Rzymie. Mieście Wiecznym i Pięknym. Oraz jak zakładałam ciepłym i wiosennym. A czego jak czego, ale moje wymęczone katarem i kaszlem ciało - słońca i plus 15 na termometrze nie odmówi.

Wyobraźnia wyobraźnią a rzeczywistość rzeczywistością.

Rzym okazał się odległym o dwie godziny jazdy od centrum kampusem studenckim. A pogoda miała niewiele wspólnego z moimi wyobrażeniami. Po prostu było zimno. Zimno jak w psiarni. Zimno tak, że zaczęli na nie narzekać Anglicy, których zawsze miałam za ludzi z tzw. zimnego chowu.

Mimo, że atmosfera spotkań była gorąca, a termin "polska gościnność" powinna właściwie zostać zastąpiona przez "włoską gościnność", zimno dalej pozostało zimnem.

Uwierzycie w to co piszę patrząc na poniższą fotografię wykonaną wczoraj tuż przed zachodem słońca?

Nie jestem rozczarowana. Przeżyłam cztery ostatnie dni na najwyższych obrotach. Udało mi się zobaczyć Koloseum. Powaliły mnie rozmiary miasta oraz ilości murów starych na dwa tysiące lat. Kupiłam kilka fajnych serów. Oraz Koloseum do trzymania w szymonowej ręce. I cały czas kombinuję jak przywieźć do Rzymu Precla (bo z resztą rodziny to nie problem).

Ale nigdy, przenigdy już nie założę, że gdzieś gdzie ma być ciepło i słonecznie tak będzie.

Zwłaszcza pod koniec lutego.

PS. Usłyszeć po powrocie "Stęskniłem się Mamusiu" bezcenne.

piątek, 13 lutego 2015

Proces trwał trzy dni.

Ojciec budował Tardis.

Na specjalne zamówienie. Bo bez Tardis tegoroczny bal karnawałowy byłby niczym.

Kto ogląda BBC ten wie :)